Z okresu zwanego Epoką Żelaza, zachowało się bardzo niewiele źródeł historycznych, dotyczących celtyckiego stroju. Najstarsze zapisane w tej kwestii informacje, pochodzą z terenów dzisiejszej Austrii i dotyczą one epok znacznie późniejszych. A są to sylwetki pradawnych Celtów, przedstawione na dekorowanym talerzu, które są ubrane w dopasowane spodnie i luźne tuniki przypominające rozcięte płaszcze gotyckie.

Postacie Celtów, namalowane na ozdobnych pochwach mieczy pochodzących z połowy VI wieku, które znaleziono na terenach Zielonej Wyspy, ubrane są w tuniki bez rękawów, a także w sandały rzemykowe, zwane umberi tiali. Spodnie, w które ubierali się Celtowie były długie i wąskie, uszyte z wzorzystych tkanin, które służyły im zarówno do uczestniczenia w obrzędach i w codziennej pracy.

Często Celtowie, mieli na sobie podobne ubrania, bez względu na wiek. Jednak, jeśli chodzi o nakrycia głowy, tu następowały wyraźne różnice. Młodzi mężczyźni najczęściej chodzili z gołymi głowami, zaś starsi Celtowie nosili stożkowate, futrzane kapelusze, lub czapki z dużym rondem, zwane solari, ponieważ zasłaniały im one blask słońca.

Wszelkie źródła historyczne, dotyczące strojów celtyckich, podkreślają wysoki poziom ówczesnego tkactwa. Tkaniny posiadały wówczas motywy spiralne, paski, kratę, a także zmyślne hafty wykonywane prostym ściegiem jedwabną nicią, zwaną truchali. Kobiece stroje, składały się z kilku warstw ubrań, obficie dekorowanych na brzegach w różne wzory, które przedstawiały z reguły motywy roślinne. Zdarzało się jednak i tak, że kobiety celtyckie haftowały swoje ubrania w twarze różnych nimf i bóstw, którym zawierzały swoje życie. Kobiety dorosłe, nosiły tunikę długą z rękawami, spadającymi poza dłonie, zaś młode dziewczyny nosiły stroje posiadające wąskie rękawy. Podstawowy element kobiecego stroju, który nakładano na tunikę, stanowił odpowiednik greckiego chitona, a najczęściej był on w kolorze amarantowym ze złotymi zdobieniami.

Ze strojami celtyckimi, związanych jest kilka opowieści, które podkreślają, jak ważnym dla tych ludów był ubiór. I tak na przykład, na wszelkie ceremonie zaślubin, wkładano zawsze stroje lekkie, utkane z materiałów koniecznie w kolorze jasnego popielu lub zieleni. Kolory te, według tych ludów, oznaczały wierność i oddanie. Natomiast na ceremonie pogrzebowe, ubierano koniecznie szaty w kolorze białym, który oznaczał pogodzenie się z wolą bogów. Do prac polowych, Celtowie zakładali najczęściej ubrania brązowe lub posiadające kolor granatowy. Zaś do obrzędów wychwalających boga Wirro, ubierali się oni w stroje koloru purpurowego. Do tego zwyczaju, kobiety owijały sobie głowy ciepłym suknem, zaś mężczyźni, wkładali sobie czapki przypominające dzisiejsze kapelusze.

Jedną z ważniejszych osób w wiosce celtyckiej, była osoba sprzedająca ubrania, a niekiedy ona sama szyła ubrania na konkretny wymiar. Była to najczęściej kobieta, która chodziła w strojach koloru zielonego, który w magiczny sposób zabezpieczał ją od złego, które mogło ją spotkać po nieodpowiednim skrojeniu i wyfasonowaniu stroju. Tuż przed przystąpieniem do pracy, wypijała ona zawsze kwartę kobylego mleka, które jak wierzyli Celtowie, rozjaśniało jej umysł. Wierzono też, że gdy strój był dobrze skrojony i uszyty, należało czymś podziękować za jego wykonanie. Dawano wtedy kobiecie, która go wykonała cztery miary cebuli, pięć miar czosnku oraz tyle mocnej okowity, ile tylko mogła ona jednorazowo wypić.

Celtowie nigdy nie nosili bielizny, ponieważ jak wierzono sprzyjało to ich płodności. Nigdy też oni nie zakładali obuwia gdy chodzili po swoim domu, gdyż uważali, że ich niedolę zauważą skrzaty domowe i tym bardziej będą im one chciały nieść stosowną pomoc.

Temat na forum

Komentarze można wstawiać tylko i wyłącznie na forum